Όταν ένα άτομο δεν είναι ικανό να λάβει μια απαραίτητη απόφαση ανεξάρτητα, επί παραδείγματι, εξαιτίας μιας ασθένειας ή μιας αναπηρίας, η νομοθεσία του Οντάριο επιτρέπει τον ορισμό ενός «αναπληρωτή», συνήθως μέλος της οικογένειας, για τη λήψη της απόφασης εκ μέρους του εν λόγω ατόμου. Τούτο αποτελεί ένα σημαντικό βήμα, λόγω του ότι το προαναφερθέν δίνει το δικαίωμα να λαμβάνονται αποφάσεις πέραν του ατόμου.

Βασικά στοιχεία σχετικά με το Νόμο
Δύναται να οριστεί ένας αναπληρωτής υπεύθυνος λήψης αποφάσεων, σε περιπτώσεις όπου ένα άτομο δεν κατανοεί τη σχετική με μια απαραίτητη απόφαση πληροφορία ή σε περιπτώσεις όπου δεν είναι ικανό να εκτιμήσει τις συνέπειες μιας απόφασης.

Οι αναπληρωτές υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων μπορούν να οριστούν για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τα κάτωθι:
•    αποφάσεις περί υγείας, οδοντιατρικής και άλλων ειδών θεραπευτικής αγωγής·
•    διατροφή, ασφάλεια, ρυθμίσεις διαβίωσης, ένδυση, υγιεινή και παρόμοια προσωπικά ζητήματα· και
•    ιδιοκτησία και οικονομικές αποφάσεις, όπως, επί παραδείγματι, περί τραπεζικών ζητημάτων, επενδύσεων, αγοράς ή πώλησης ενός σπιτιού, και παρόμοια ζητήματα.

Οι αναπληρωτές υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων μπορούν να οριστούν με διαφορετικούς τρόπους.
•    Ένα άτομο μπορεί να κάνει ένα «πληρεξούσιο» ορίζοντας κάποιον άλλο να λάβει αποφάσεις για εκείνον.
•    Τα δικαστήρια ή η κυβέρνηση μπορούν να ορίσουν έναν «κηδεμόνα» για να λαμβάνει αποφάσεις.
•    Εάν μια απόφαση περί θεραπευτικής αγωγής είναι απαραίτητη και δεν υπάρχει πληρεξούσιο ή κηδεμόνας για να λάβει την εν λόγω απόφαση, θα οριστεί αυτομάτως ένα μέλος της οικογένειας για να το πράξει.

Άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, τα οποία αναπτύσσουν άνοια, άτομα με πνευματικής υγείας ή αναπτυξιακές αναπηρίες, άτομα που έχουν επίκτητη εγκεφαλική διαταραχή καθώς κι εκείνα τα άτομα με σοβαρές ασθένειες είναι πιο πιθανό να μην είναι σε θέση να λαμβάνουν αποφάσεις ανεξάρτητα, είτε για σύντομο είτε για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς και να επηρεάζονται από αυτούς τους νόμους. Πολλοί άνθρωποι θα επηρεαστούν από αυτούς τους νόμους σε κάποια έκφανση της ζωής τους, είτε διότι δεν είναι σε θέση να λαμβάνουν αποφάσεις ανεξάρτητα είτε διότι βοηθούν ένα μέλος της οικογένειας ή έναν φίλο που δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις ανεξάρτητα.

Έχουν εκφραστεί ανησυχίες ότι αυτοί οι νόμοι δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε· ότι οι αναπληρωτές λήψης αποφάσεων ενδέχεται να κάνουν εσφαλμένη χρήση των ρόλων τους· ότι οι άνθρωποι ενδέχεται, απρεπώς, να χάσουν τον έλεγχο επί των δικών τους αποφάσεων· και ότι είναι δύσκολο για τους ανθρώπους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Η Ενδιάμεση Έκθεση περί Νομικής Ικανότητας, Λήψης Αποφάσεων και Κηδεμονίας της Επιτροπής Δικαίου του Οντάριο (LCO) προτείνει 54 σχέδια συστάσεων για αλλαγές στους νόμους, στις πολιτικές και στα προγράμματα εν σχέσει με τη νομική ικανότητα, τη λήψη αποφάσεων και την κηδεμονία.

Ανησυχίες σχετικά με το Νόμο

Οι οικογένειες και οι άνθρωποι που επηρεάζονται άμεσα από τη νομοθεσία αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην άσκηση των δικαιωμάτων τους ή στην επίλυση διαφορών, διότι το σύστημα της δικαιοσύνης, το οποίο ασχολείται με ζητήματα που σχετίζονται με πληρεξούσιο και κηδεμονία, διαπιστώνεται δαπανηρό, περίπλοκο και εκφοβιστικό. Η Ενδιάμεση Έκθεση προτείνει:

•    Μεταφορά αποφάσεων σχετικά με αυτά τα θέματα πέραν των δικαστηρίων σε μια διοικητική σύγκλητο, ήτοι στο Συμβούλιο Συναίνεσης και Ικανότητας [Consent and Capacity Board]·
•    Αναμόρφωση του Συμβουλίου Συναίνεσης και Ικανότητας προκειμένου να διευκολύνει την πιο αποτελεσματική λειτουργία του σε αυτό τον τομέα·
•    Ενδυνάμωση της διαθέσιμης υποστήριξης σε μεμονωμένα άτομα, όπως Δικαστική Αρωγή και «Συμβουλευτικές Υπηρεσίες τμήματος 3» [section 3 counsel]·
•    Εξερεύνηση των δυνατοτήτων για εξειδικευμένα προγράμματα διαμεσολάβησης· και
•    Παροχή περισσότερων επιλογών στον Δημόσιο Κηδεμόνα και στον Εντολοδόχο, όταν έχει ολοκληρώσει μια έρευνα.

Πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι αλληλεπιδρούν σε αυτό τον τομέα της νομοθεσίας, δεν το κατανοούν. Εδώ, περιλαμβάνονται όχι μόνο άτομα που επηρεάζονται άμεσα καθώς και τις οικογένειές τους, αλλά, επίσης, και επαγγελματίες και παρόχους υπηρεσιών που πρέπει να εφαρμόσουν το νόμο. Το προαναφερθέν αποτελεί έναν από τους λόγους, για τους οποίους ο νόμος δεν εφαρμόζεται, πάντα, ορθά. Η Ενδιάμεση Έκθεση προτείνει:

•    Αναγνώριση, στη νομοθεσία, ενός θεσμού με ξεκάθαρο ρόλο για συντονισμό της ανάπτυξης πληροφοριών και εκπαίδευση σε αυτόν τον τομέα·
•    Δημιουργία μιας κεντρικής εκκαθάρισης πληροφοριών·
•     Ενδυνάμωση της διάταξης πληροφοριών σε οικογένειες και σε μεμονωμένα άτομα που επηρεάζονται άμεσα, σύμφωνα με το Νόμο περί Συναίνεσης Υγειονομικής Περίθαλψης [Health Care Consent Act]·
•    Ενδυνάμωση του ρόλου των ρυθμιστικών σωμάτων στον τομέα της υγείας και των επαγγελματικών εκπαιδευτικών θεσμών· και
•    Αποσαφήνιση τομέων του νόμου, όπου υπάρχει σύγχυση.

Υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με την ποιότητα των αξιολογήσεων της νομικής ικανότητας, σύμφωνα με το Νόμο περί Συναίνεσης Υγειονομικής Περίθαλψης, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να θεωρούνται, ενδεχομένως εσφαλμένα, ανίκανοι ή ικανοί για τη λήψη μιας απόφασης. Όταν ένα άτομο θεωρηθεί νομικά ανίκανο για τη λήψη μιας απόφασης, τότε, ενδεχομένως, δεν έχει πληροφορηθεί καταλλήλως για τα δικαιώματά του. Η Ενδιάμεση Έκθεση προτείνει:

•    Δημιουργία επίσημων οδηγιών για την αξιολόγηση της ικανότητας και για τις ελάχιστες προδιαγραφές για την παροχή πληροφοριών περί δικαιωμάτων·
•    Εξερεύνηση τρόπων παροχής έμπειρων και ανεξάρτητων συμβουλών σε εκείνους που τις χρειάζονται περισσότερο·
•    Χρησιμοποίηση των υφιστάμενων θεσμών για την παροχή καλύτερης επίβλεψης και ελέγχου στον εν λόγω τομέα· και
•    Έλεγχο και αποτίμηση αυτών των αλλαγών προκειμένου να φανεί, εάν χρήζει η ανάγκη διόρθωσης το